|
دوره ی خاموشی عشق دوره ی مرگ سعادت
لحظه لحظه زجرو غصه بدون خیا ل راحت
نبود یه ذره شادی طلوع وحشت سنگین
شبا وقتی که می خوابی دوباره کا بوس رنگین
تلخی و زشتی امسا ل توی تقویم یادگاره
داغشم تا به همیشه روی قلبم موندگاره
هشتادوپنج هر چی بوده پره از مرگ و شکسته
یه عالم غصه ی سنگین روی شونه هام نشسته
تلخی ثانیه ها رو می شه دید میون لحظه
انگاری خبرای بد ما ل بدبختی محض
نه کبوتر نه که گنجشک همه جا جغده و کفتار
ای خدا می ترسم امسال نذار که بشم گرفتار
هر کی خوب بود یا که مرده یا دیگه در حال مرگه
فصل زمستونه چرا زیر پاها پره برگه؟!
یکی مثل من همیشه شکر می کرده باز خداش
همیشه ساده و اروم کسی نشنیده صداش و
از فرط دعا اینروزا دارم دیگه پر پر میشم
خدا هم بی اعتنا شد من به فکر سفر میشم
امسال انگاری که همه روی هرچی دس می ذارن
نتیجه اش بده بد می شه فکر نمی کنن بیدارن
خلاصه که هشتاد و پنج رحم نداره خیلی سرده
اه و افسوس ادما هرچی که هست پر درده
توی ذهن و قلب خسته ام تصویرش به رنگ رنج
ادما مواظب باشین که سال هشتاد و پنج
|
